https://i.imgur.com/1LUUIS6.jpg
Kimse asla Ben olamaz
@neroke: ne terbiyesiz, ahlaksiz, saygisiz bir yaratiksin sen.
bütün orozbuların hayatı çözmüş gibi davranmasına ne diyorsunuz, envai çeşit milletten erkerklerin yarrağını ağzıma aldım ve bir aydınlanma geldi puhaha hayatı çözse idin zaten orospu olmazdın amk aptalı. bir de özgürlüğü, paylaşmayı dillerinden düşürmez bunlar, dikkat edin; özgürlüğü, sevgilini aldatmak, paylaşmayı da 3-5 erkek arasında paylaşılmak sanıyorsun. sonra burda bize ahkam kesiyorsun. kendi benliğine uygun bulduğun şeyleri herkes öyleymişçesine anlatıyorsun, bu nası bi cahil cesareti. ananı avradını sikerim aptal oç
Aslında her yeni günde yeniden doğduğumu anladım, her yeni doğan güneşe uyanabilmek yeni bir günde yeniden var olmaktı; yeni bir gün yeni bir deneyim, yeni bir an, yeni bir olgu, aldığım her nefes yeni.
Kaç yaşına gelirsen gel aile sıcaklığına hep ihtiyaç duyulacağını anladım ve kaç yaşına gelmiş olursan ol ailen için hep çocuk kalacağını.
Sana gelen en güzel hediyenin güzel duygu ve dilekleri taşıyan her hangi birşey olduğunu anladım. Bir şeyi değerli kılanın ise ona yüklediğin anlamdan ibaret olduğu.
Sarılmanın kelimeler olmaksızın paylaşmak olduğunu anladım, ne hissedersen hisset karşıdakine geçtiğini.
Ne kadar çalışırsan çalış hiç bir zaman yetmeyeceğini anladım, o yüzden çalıştığın her anı bir gereklilikten çok keyif aldığın bir alana çevirmenin herşeyi nasıl da değiştirdiğini anladım. Sevdiğin şeyi yaptığında her günün karnavaldan farksız olduğunu anladım.
Tüm yaşamın bir değişim, dönüşümden ibaret olduğunu, her değişimin bir parçadan diğerine döndüğünü ve bir bütüne ulaştığını anladım.
Yaşam denilen çılgın yerde keyif almayı unuttuğumuzu, hikayelerin, kargaşanın içinde kaybolduğumuzu, fark etmeden var olduğumuzu anladım.
Ne yaşamış olursan ol, içinde son ana kadar var olan sonsuz gücü ortaya çıkarmanın ne kadar da muhteşem bir şey olduğunu anladım.
Sevginin, şefkatin iyileştirici gücünü kalbinde taşımanın, evrene yayılan iyileştirici bir titreşim olduğunu anladım.
Ne kadar anlatırsan anlat karşındakinin anladığının kendi deneyimleri üzerinden şekillendiği bir anlayış olduğunu, o yüzden ısrarla anlaşılmaya çalışmanın gereksiz olduğunu anladım.
Seyahat etmenin kendine, farklı kültürlere, başka başka bakış açılarına yapılan bir keşif olduğunu anladım. Bu keşif yolunda hele bir de sana eşlik edecek, paylaşacak, seninle beraber gülecek, aynı zorluklara göğüs gerecek, bazen saçmalayacak, beraber ağlayacak, ne olursa olsun sana destek olacak birileri varsa senden iyisi yok! Tıpkı yaşam yolunda olduğu gibi!
Minnet duymanın her gün söylenmesi gereken bir mantra olduğunu anladım, farketmeye, görmeye yardımcı olan en kutsal pratik!
Bir kardeşin varsa eğer bu yaşamda ona sıkı sıkı tutunmak gerektiğini anladım, ister kan bağın olsun ister olmasın, kardeş candır, sırdaştır, arkadaştır, vazgeçilmezdir hayatta. Varsa bir kardeşin şanslısındır!
Hayatında artık işlevi olmayan, sana yararı olmayan, seni huzursuz eden şeyleri bırakmanın hafifliğini hissettim. Seni besleyen, mutlu eden, huzur bulduğun şeyleri tutarken yanı başında, zamanı geldiğinde bırakmayı da bilmeli insan.
Sevginin sahiplenmek olmadığını, sevginin bir özgürlük, bir paylaşım olduğunu anladım. Bir çiceği, bir şehri sahiplenmeden de sevebilmeli insan.
Yardım etmenin en yüce olanının kendine yardım olduğunu anladım ve birine yardım etmenin yarattığı manevi duygunun ne kadar da güzel olduğumu hissettim.
Yardım hiç beklemediğin zamanda, beklemediğin insanlardan gelirmiş anladım, bazen sana en yakın olduğunu sandığın en uzak olanmış.
Koşulsuz bir şey yapabilmenin neredeyse yok olduğu dünyamızda, birşeyleri koşulsuz yapmanın; koşulsuz desteğin, koşulsuz sevginin, kalpten geldiğini ve ne kadar uğraşırsan uğraş gelmiyorsa kalpten anlamının olmadığı gördüm.
Hiç ölmeyecekmişiz gibi, sanki yarın bugünkü ile aynı olacakmış gibi yaşadığımızı anladım. Bir gün önce konuştuğun kişiyi yarın görüp göremeyeceğini bilemiyor insan.
Sen ne kadar iyi niyetli olursan ol, karşına her zaman senin gibilerinin çıkmadığını ve bunu anlamamın çok zaman aldığını gördüm.
Ne kadar değer verirsen ver, ne kadar dürüst olursan ol, değersiz hissettirilebileceğini, yalanla kandırılabileceğini gördüm.
Ne kadar güçlü olursan ol, kırılabilmenin, üzülmenin, göz yaşı dökmenin ne kadar doğal ve gerekli olduğunu anladım.
Baba demek bir ağaç demekmiş sırtını yaslayacak anladım. Herşeye rağmen var olduğunu bilmek yetermiş bazen.
Karşına çıkan her yanlışın sana doğruyu öğretmek için bir adım olduğunu, tekrarladığın her hatanın anlaman gereken bir mesaj olduğunu anladım.
Birçok kez güvenin sarsılmış olsa bile kalbine güvenmenin ne kadar da yol gösterici olduğunu anladım. Kalbinin sesini duymak için sessiz kalman gerektiğini anladım ve sessiz kalmanın ne kadar zor olduğunu anladım.
Korkunun her zaman kötü olmadığını gördüm, yerli korkunun seni koruduğunu, yersiz korkununsa kuruntuya dönüştüğünü gördüm.
Cesur olmanın sana birçok kapıyı açabileceğini gördüm, ilk adımı atmanınsa bir o kadar ürkütücü olduğunu.
Bedeninin, ruhuna giden yolda ne kadar kusursuz bir araç olduğunu anladım ve ona en iyi şekilde bakmanın bir sorumluluk olduğunu. Zihne söz geçirebilmeninse zaman aldığını anladım. Beden ve zihnini bir araya getirmeyi başardığında ise ruhuna ulaşmanın sonsuz hafifliğini hissettim.
Yaşamdaki her canlının bir titreşiminin, her birinin evrene bir etkisi olduğunu, her birimizin zincirin bir parçası olduğumuzu anladım.
Bazen sadece nefes almanın yeterli olduğunu anladım, hiç bir şey yapmadan kalabilmeli insan.
Gülümsemenin olumlu etkisinin bir ömre bedel olduğunu gördüm. Herşeye rağmen gülebilmeli insan.
Anın içinde olduğun her an sonsuz, hem akabilip hem farkında olabilmeyi öğrendim.
Gönülden yaptığın her eylemde sonucun değil, niyetin önemini anladım. Kalbinle yaptığın her şeyin diğer kalplere dokunduğunu anladım.
İnsanların çıkar uğruna neler yapabileceklerini gördüm, fedakar olanlarınsa nelerden vazgeçebildiklerini.
Sevdiğin ne varsa karşısına geçip haykırmalı insan! Yaşamın sandığımızdan çabuk aktığını ve hiç bir anın boşa harcanmaması gerektiğini anladım.
Kendinle bağlantıda olmanın çevrendekilerle bağlantıda olabilmek için tüm kapıları açan bir anahtar olduğunu anladım. Evrenle bağlantı kurmanın en güzel tarafının gökyüzüne bakmak, bir çiçeğin kokusunu içine çekmek, bir köpeği sevmek kadar yakınımda olduğunu anladım.
Annenin yaptığı yemeğin dünyadaki tüm tatlardan lezzetli olduğunu anladım. Şefkat kelimesinin içinde yatan anlamın en iyi göstergesinin anne kelimesiyle eşit olduğunu anladım.
Yenilginin yeniden ayağa kalkabilmek için bir fırsat olduğunu anladım. Desteğin sadece iyi günde değil, kötü günde de gerekli olduğunu anladım.
Değiştiremeyeceğim şeyleri kabul etmeyi öğrendim. Ne kadar acı verse de bazen kabul etmenin yola devam etmek için gerekliği olduğunu ve kabulün en büyük değişimlere yol açtığını gördüm.
Kırılan bir kalbi tamir etmenin kırılan bir vazoyu tamir etmekten daha zor olduğunu anladım. Kalacağı zamanı bildiği kadar ceketini alıp gitmeyi de bilmeli insan.
Ağızdan çıkan söz önce kulağa değil kalbe gidermiş anladım. Konuşmadan önce susmayı bilmeli insan.
Her çicegin açacağı bir zaman, solacağı bir gün olduğunu anladım. Herşey olması gereken zamanda oluyor.
İnsanın her istediği, istediği zamanda gerçekleşmezmiş anladım. Yaşamın sana çizdiği yolla senin kendine çizdiğin yol eşleşmezmiş meğer, sabretmeyi öğrenmeli insan.
Mucize denilen şeyin yaşamın sana getirdikleriyle bir çiçek bahçesi kurabilmek olduğunu anladım. Herşeye rağmen tüm benliğiyle var olabilmeli insan.
Saygı tüm farklılıklara rağmen yan yana kalabilmekmiş anladım. Farklı kokulara sahip olup, güzel bir esansı oluşturabilmeli insan.
Kendin olmanın özgür olmak olduğunu anladım, etrafındakilere rağmen yağmurda dans edebilmeli insan.
Kendini ifade etmenin, içindeki yaratıcılığı çıkarmanın yolunun sonsuz olduğunu anladım. Ne şekilde olduğunun önemi yok; yaz, söyle, çiz, dans et! Yaratmaya devam et!
İç mimarlar bağırsakta gezdirmeyi sever. Dış mimarlar hiç bir bok bilmeyen mal orospu çocuklarıdır.
